پنج شنبه 31 مرداد 1398
  • جامعه
  • شماره خبر: 9607675
  • 18 فروردین 1398
  • 13:11
  • امتیاز:5/4
  • امتیاز شما
حافظ طبیعت باشیم

حافظ طبیعت باشیم

نوروز به دلیل همزمانی با فصل بهار، با سرزندگی، شکوفایی و تحول همراه است. طبیعت در بهار، زیباترین جامه خود را برتن می‌کند و انسان را به تفکر وامی‌دارد.

عباس تقی‌زاده

مدیر روابط عمومی استاندار کرمان

بهار از آیات خداوندی است. روییدن تک تک برگ‌ها و جوانه زدن‌ها همه نشانه‌های بزرگی هستند تا انسان از روزمرگی برهد و بهار گونه، تحول آفرین باشد.
ما در نوروز بیش از هرزمان دیگری، به رفتار خود می‌اندیشیم و در جهت اصلاح آن گام برمی‌داریم.
همزیستی با طبیعت در نوروز به بالاترین حد خود می‌رسد و شایسته است مهربانانه با طبیعت رفتار کنیم.
 نریختن زباله در طبیعت و پاکیزه نگه داشتن آن هم مهربانی ورزیدن با طبیعت و هم شکر نعمات خداوندی است. 
با تغییر سبک زندگی، حجم زباله‌های تولیدی روزبه روز در حال افزایش است. بسیاری از این زباله‌ها که از مواد پلاستیکی، شیمیایی و زیست تخریب ناپذیرهستند یا در طبیعت تجزیه نمی‌شوند و یا اینکه زمان بسیارزیادی برای تخریب و تجزیه آنها لازم است.
در کنار این باید به حجیم و سبک بودن زباله‌ها نیز اشاره کرد. زباله‌هایی که روی آب شناور می‌شوند و یا باد آنها را به این سو و آن سو می‌پراکند.
طبیعت، امکان تجزیه هر زباله‌ای را ندارد و برای تجزیه زباله‌های زیست تخریب پذیر هم توان محدودی دارد. با ریختن انبوه زباله‌ها، تعادل طبیعت به هم می‌خورد و این بی‌نظمی بیش از همه به انسان لطمه می‌زند.
زباله‌هایی که در طبیعت رها می‌کنیم از طریق خاک و آب، وارد چرخه زندگی ما می‌شوند و بر کیفیت محصولات کشاورزی، حاصلخیزی خاک، سلامت آب و هوا اثر منفی می‌گذارند. 
شاید این آثار در کوتاه مدت و لحظه‌ای قابل مشاهده نباشند اما از اثرات منفی آنها بر سلامت  و کیفیت زندگی در امان نیستیم.
پیشگری، همواره هزینه‌های کمتر و نتایج موفق‌تری در بردارد. نریختن زباله در طبیعت می‌تواند از بسیاری از مشکلات زیست محیطی جلوگیری کند و زیبایی طبیعت و محیط زندگی را دوچندان نماید.
زیبایی محیط همواره آرامش زاست و از این طریق به بهداشت روانی و نشاط جامعه نیز کمک می‌کند.
ریختن زباله در طبیعت، اعلان جنگ با زندگی است. هر زباله‌ای که در طبیعت رها کنیم بسان فروکردن دشنه‌ای زهرآلود، نفس‌های طبیعت را به شماره می‌اندازد.
مقایسه  محیط‌های مختلف، قبل و بعد از ورود گردشگر و مسافر به آنها، گویای واقعیت‌های تلخی است که بیش از همه به نگاه کوتاه مدت و لحظه‌ای بسیاری از ما به سفر و حضور در طبیعت برمی‌گردد.
بسیاری از گردشگران، حافظ و دوستدار طبیعت‌اند اما همان اندک کسانی که فرقی بین سطل زباله و پهنای طبیعت نمی‌گذارند بسان مسافری عمل می‌کنند که قایق را با این ادعا سوراخ می‌کرد که فقط جای خودش را سوراخ می‌کند و نمی‌دانست کارش به غرق قایق و نابودی دیگرانی نیز می‌انجامد که بر آن سوارند.
انتظار می‌رود شهرداری‌ها، دهیاری و دهداری‌ها، سازمان‌های مردم نهاد، مدیران مجموعه‌های گردشگری، مغازه داران و اصناف مختلف، امکانات و دسترسی‌های لازم را برای جمع‌آوری زباله در محیط فراهم کنند.
شهروندان نیز قبل از حضور در طبیعت، کیسه‌های مخصوص جمع آوری زباله به همراه داشته باشند.
بهترین راه فرهنگ سازی، عمل کردن است. وقتی خانواده‌ای در هنگام تصمیم‌گیری و برنامه‌ریزی برای حضور در طبیعت، جمع آوری زباله را در اولویت قرار دهد به خودی خود فرزندان نیز از بزرگ‌ترها، درس حفاظت از طبیعت را می‌آموزند. 
توسعه پایدار و زیست مطلوب بدون طبیعت سالم امکان پذیر نیست. ریختن زباله و نامهربانی با طبیعت، گام برداشتن در مسیر نابودی زیست مطلوب و اکوسیستمی است که جزئی از آن محسوب می‌شویم.
به فردای فرزندان و ایران عزیزمان بیندیشیم و برای سربلندی، قدرتمندی، شکوه و جلوه‌گری فرهنگ آن، پاسدار طبیعت و آیین‌های نیک آن از جمله مهربانی با طبیعت باشیم.

 

0